de spits Veronica

We hebben het schip nu een dik half jaar.  Zijn onze verwachtingen waargemaakt? Nee, ze zijn overtroffen.  We hebben het buitengewoon goed naar onze zin. Het is hard werken (dat wisten we), het is niet te vergelijken met het leven aan de wal (dat wisten we), het lijkt of je 'tig keer langer leeft omdat je zoveel meemaakt op een dag (wisten we ook) . Vergeleken met 30 jaar geleden is de spitsenvaart wel erg veranderd. Ook dat hadden we verwacht maar we wisten natuurlijk niet hoe het er nu allemaal uit zou zien. Veel is verdwenen, oude laad-en losplekken bestaan niet meer, vroegere bestemmingen zijn verdwenen en sommige vaarwegen zijn radikaal verandert. Je vaart tegenwoordig veel meer dan vroeger, toen de schippersbeurs nog bestond. Daar is niks mis mee, maar je moet je 'rust' nu echt wel tijdens het varen vinden terwijl je in de oude tijd wist dat er na een reisje wel een tijdje 'niks doen' aan zou komen. Aan boord is altijd veel te doen dus 'niks ...

Een beetje speciale bestemming deze keer, we gaan de Rijn op, naar Neuss (een voorstad van Dusseldorf). Met een groter schip niet zo speciaal, maar met een spits toch wel. Op de Rijn lopen wij nu eenmaal niet zo snel, zeg maar liever erg langzaam, en een spits kan op zo'n rivier niet goed voor anker dus we moeten van haven naar haven varen en daar zijn er niet zo heel veel van. Het is nog maar de vraag of we snel genoeg zullen lopen om in redelijke tijd van de ene ligplaats naar de andere te varen. We mogen maar 14 uur per dag varen en als het echt tegen zit kan dat te weinig zijn en in Duitsland controleren ze stevig + we zijn hier onder deze naam nog nooit geweest dus we weten zeker dat de Wasserschutz (de waterpolitie) aan boord gaat komen om kennis te maken. Maar we hebben dit met de eerste Veronica ook al gedaan en we kunnen dus in ieder geval terugvallen op die gegevens. Met dat schip liepen we in Duitsland gemiddeld tussen de 4 km/u en 3 km/u. Het probleem is...

  De dagen worden nu duidelijk weer langer, in Frankrijk varen we nu bijna niet meer in het donker. De eerste bloesem zit aan de bomen en de watervogels maken zich duidelijk op voor het voorjaar. We hebben de winter overleefd. Zo voelt het echt wel. Alles was óf wennen óf nieuw óf anders. Het schip was nog niet 'van ons', op papier wel en zo, maar we voeren toch nog op Yvan's schip, alles was zoals hij gewend was te werken. Maar langzamerhand veranderen er kleine en grote dingetjes en wordt het ons schip. Het was gelukkig een redelijk milde winter, we hebben maar weinig echte vorst gehad, wel een paar dagen door het ijs varen op het Canal des Ardennes maar dat was goed te doen. Zelfs weinig nachtvorst, hoewel in Meppel een afsluiter van de dekwas slang kapot gevroren is, we zetten ze altijd open na gebruik, maar deze keer waren we dat duidelijk vergeten. Dat was wel een goede gelegenheid om alle aansluitingen en afsluiters na te kijken...

Veronica bedient de laadarm tijdens het laden van Tarwe in Pont-Saint-Maxence, op de Oise.   Na een Franse feestdag wachten we op onze beurt bij de eerste sluis op het Canal du Nord vanaf de Parijse kant, Pont-l'Eveque. Het heeft gevroren. De gangboorden en het voordek zijn spekglad, de touwen stijf bevroren.    Op de Zee-Schelde, dus tussen Gent en Antwerpen. Het is een getijde-rivier met een paar stevige bochten. Hier moet je zo'n 50 meter uit de binnenbocht weg blijven omdat het daar ondiep is.   Lossen in Aalst, aan de Dender. We liggen middenin de stad. De Dender is een smalle rivier die hard kan stromen en het is lastig om hier weer weg te varen. We kunnen hier niet keren (rond gaan), daarvoor is niet genoeg ruimte. Je kunt een kilometer achteruitvaren, door twee lage beweegbare bruggen en langs afgemeerde jachten en dan rond, maar wij hebben geen boegschroef en wanneer er ook nog wat wind staat is dat niet z...

Wanneer we in Stein vertrekken zit het potdicht van de mist. Gelukkig hebben we een uitstekende radar. In het begin had ik er wat problemen mee, hij stond niet goed afgesteld, de koerslijn stond maar liefst 2 graden teveel naar stuurboord en dan denk je dat je rechtdoor vaart terwijl je in feite steeds naar stuurboord stuurt. Op wat groter water is dat niet zo'n probleem, maar op een kanaal is dat heel vervelend, je zit steeds teveel naar de wal terwijl je niet helemaal snapt hoe dat komt. Gelukkig heb ik in Ribécourt de koerslijn bijgesteld en de hele afstelling opnieuw ingeregeld en alles werkt nu perfect. Bij Maastricht is het alweer helder, de stad ziet er nu totaal anders uit vergeleken met gisteravond in het donker. We varen op ons gemak richting Herstal, waar we even stoppen om bij de grote supermarkt boodschappen te doen. We zaten tot nu toe dicht achter de 'Optimist', die wel na ons geladen heeft maar iets eerder wegvoer in Stein, maar door onze kleine pi...

  Wanneer je leeg bent (gelost hebt, je schip is weer leeg) wil je eigenlijk zo snel mogelijk weer geladen zijn, zodat je weer geld verdient. We liggen nu in Frankrijk en daarvandaan laad je meestal landbouwproducten zoals gerst of tarwe. Om dat te mogen vervoeren moet je wel een keurmerk hebben, een GMP verklaring. Die staat op de naam & eigenaar van het schip en omdat die veranderd zijn is het certificaat dat we aan boord hebben niet meer geldig. Een nieuw certificaat is alleen niet zo een twee drie geregeld. In Nederland zijn we er al achteraan geweest maar daar duurde het veel te lang voor dat het schip geinspecteerd kon worden dus we gaan het hier in Frankrijk proberen. Hans van de ELV weet op heel korte termijn een inspectie te regelen in Ribécourt.  Er komt een Franse heer aan boord die van bovenaf één keer in het ruim kijkt. Goedgekeurd. Dus kunnen we de papierwinkel regelen. Of we even de registratie bij de NVWA kunnen laten zien. De Nederlandse Voedsel-...